operacja shih tzu kamienie w pęcherzu moczowym

Mogą być one obecne nie tylko w nerkach, ale także innych częściach dróg moczowych (np. moczowodzie lub pęcherzu moczowym). Jak często występuje kamica nerkowa? Według dostępnych danych szacuje się, że kamienie nerkowe występują nawet u 5–10% populacji światowej. Uznaje się zatem, że kamica nerkowa jest chorobą częstą Mogą także utknąć w moczowodzie prowadząc do znacznego utrudnienia odpływu moczu z neki lub wręcz zablokowania z następowym zakażeniem i zniszczeniem nerki – Kamienie moczowe zlokalizowane w pęcherzu moczowym, rzadkie w chwili obecnej, kilkaset lat temu bardzo częste prowadzą do przewlekłego zakażenia dróg moczowych. W ciele Hinduski znaleziono 12000 kamieni żółciowych. Kobieta cierpiąca na ból brzucha i zgagę wciąż jes. USG nerek - charakterystyka, badanie, przygotowanie, choroby. USG jest jedną z młodszych metod diagnostycznych p. Usunięcie kamieni z pęcherza moczowego. Kamienie w pęcherzu moczowym można wykryć za pomoc Najlepsza odpowiedź na pytanie «Skąd wiesz, czy masz kamień w pęcherzu?» Odpowiedzi udzielił Aretha Glasgow w dniu Thu, Sep 22, 2022 18:50 PM Typowe objawy, które mogą wskazywać na kamienie pęcherza moczowego to: Krew w moczu (krwiomocz) Bolesne oddawanie moczu. Może być ono spowodowane różnymi czynnikami, m.in. obecnością ciała obcego, procesem nowotworowym, a także następstwem zakażenia lub urazu. Do objawów zwężenia cewki moczowej zalicza się zaburzenia mikcji pod postacią trudności w rozpoczęciu oddawania moczu, spowolnienia przepływu, częstomoczu, czy bólu towarzyszącego nonton film fifty shades darker 2017 netflix. Kamica moczowa u psów to tworzenie się kamieni (urolitów) w cewce moczowej, które częściej występują w pęcherzu urolity składają się z fosforanu amonu wapnia (struwitu mineralnego) i mogą być dość powstają pod wpływem wielu czynników: zawartości niektórych soli, które rozpuszczają się w moczu, a także obecności substancji krystalizujących te sole. Kamienie pęcherza są zatrzymywane z powodu zanieczyszczenia przejść. Występowanie kompozycji struwitu urolitu jest najczęściej związane ze specjalną kamicy moczowej u psów Po pierwsze, mężczyźni mają trudności z oddawaniem moczu z zablokowaną cewką moczową. Zwierzę coraz częściej próbuje pozbyć się moczu, podczas gdy może może pojawić się w moczu, a pies doświadcza znacznego dyskomfortu, szczególnie w końcowych etapach oddawania zwierzę może zwiększyć temperaturę w każdym wieku może zachorować, ale najczęściej dotyczy to psów od 4 do 6 lat. Kable są dwukrotnie bardziej narażone na choroby niż suki. Istnieją funkcje rodowodowe. Na przykład jamniki, miniaturowe pudle, Cocker Spaniele, Dalmatyńczyki, Dachunds, Shih Tzu i Yorkshire Terriery są bardziej powszechne w innych rasach. Bardzo rzadko kamienie pęcherza powstają u psów pasterskich, bokserów i nie zwrócisz się o pomoc w odpowiednim czasie, kamienie staną się zbyt duże, mogą zablokować drogi moczowe iw rezultacie spowodować ostrą niewydolność kamicy moczowej u psów Diagnoza i leczenie powinny być wykonywane wyłącznie przez lekarza. Potrafi wykryć duży kamień nawet poprzez proste sondowanie. Ponadto za pomocą cewnika lekarz sprawdzi, czy drogi moczowe są zablokowane i wykonaj badanie potrzebować USG jamy brzusznej, badania rentgenowskiego pęcherza i całego systemu. Jest to konieczne do określenia rodzaju leczenia kamicy moczowej u psów zależą od wielkości, rodzaju kamienia i zajmowanej ogół polega na chirurgicznym usunięciu zapalenia pęcherza i kamieni szczawianowych. Gdy kanał moczowy jest całkowicie zablokowany u mężczyzn, organizowany jest alternatywny kanał odpływu samce są myte w taki sposób, aby wcisnąć kamień w pęcherz, skąd jest znacznie łatwiej go moczany i struwity można rozpuścić za pomocą specjalnej diety lub chorobie towarzyszy zakażenie, często stosuje się leczeniu bardzo ważna jest dalsza prewencja: dużo picia i regularnego chodzenia, zwiększenie aktywności fizycznej psa i zmniejszenie masy ciała. Kamica pęcherza moczowego Kamica pęcherza moczowego początkowo daje nieznaczne lub kompletnie nieodczuwalne. Wielu pacjentów dowiaduje się o niej przypadkowo, podczas badań profilaktycznych. Kamica układu moczowego ma niestety tendencję do nawracania. Jest przeważnie następstwem przeszkody podpęcherzowej, wynikiem przemieszczenia się kamienia z górnych dróg moczowych lub utworzonego na ciele obcym. Objawy Choroba objawia się częstomoczem, naglącymi parciami na mocz, szczególnie przy chodzeniu, przerywanym strumieniem moczu, krwistym zabarwieniem moczu. Diagnostyka Rozpoznanie najczęściej ustala się po wykonaniu badania USG układu moczowego z pełnym pęcherzem moczowym. Leczenie Kamicę pęcherza moczowego leczy się endoskopowo na drodze cystolitotrypsji – w znieczuleniu ogólnym lub przewodowym przez cewkę moczową do pęcherza wprowadza się cystoskop, następnie kamień kruszy się kamień laserem holmowym na drobne fragmenty, które odpłukuje się na zewnątrz. U starszych mężczyzn kamica pęcherza moczowego jest następstwem przerostu gruczołu krokowego (prostaty), tak więc po usunięciu kamienia z pęcherza często wskazane jest endoskopowe leczenie tego schorzenia, również wykonywane w Szpitalu Mazovia. Leczenie zabiegowe przerostu gruczołu krokowego przedstawione jest w osobnej sekcji. Objawy kamicy pęcherza moczowego Przyczyną dolegliwości są kamienie w drogach moczowych. Objawy, które powodują to przede wszystkim silny ból wynikający z utrudnienia odpływu moczu z nerek oraz przesuwania się kamieni przez drogi moczowe. Ból zwiększa się, gdy mamy do czynienia ze sporymi kamieniami. Te mniejsze, które dotarły do pęcherza moczowego powodują często krótszy, ale zazwyczaj nawracający ból. Kamienie w pęcherzu moczowym objawy Zbytnie gromadzenie się kamieni moczowych może doprowadzić do infekcji i zatrzymania moczu. Oprócz tego bólowi mogą towarzyszyć: pieczenie w pęcherzu, bolesne parcie na pęcherz, problemy z oddaniem moczu – strumień przerywany lub krople, ból prącia – w przypadku mężczyzn, wysoka gorączka – w przypadku zastoju moczu w pęcherzu lub zakażenia dróg moczowych, krwiomocz – wyraźne zaciemnienie koloru moczu i zabarwienie na czerwono. Ból może trwać od 20 minut do kilku godzin. W przypadku wystąpienia gorączki i krwiomoczu, interwencja lekarska powinna być natychmiastowa Bezkrwawy zabieg kruszenia kamieni w pęcherzu moczowym przez cewkę moczową, za pomocą specjalnego lasera Ho-YAG. Zabieg wykonywany w znieczuleniu miejscowym. Przed wykonaniem zabiegu niezbędna jest konsultacja u lekarza specjalisty urologa. Badania laboratoryjne do wykonania przez zabiegiem: morfologia APTT INR poziom elektrolitów badanie ogólne moczu Fot. 1. Pacjent – berneński pies pasterski, 6 tygodni. Kamica moczowa najczęściej diagnozowana jest u psów, których średnia wieku wynosi około 6 lat [2]. Jednak coraz częściej do lecznic trafiają młodsi pacjenci, którzy wykazują objawy kliniczne zaburzeń ze strony dolnego układu moczowego. Niedrożność anatomiczna cewki moczowej spowodowana kamicą stanowi bezpośrednie zagrożenie dla życia pacjenta [6]. Choroba ta notowana jest u szczeniaków już w pierwszych miesiącach życia. Istnieją predyspozycje płciowe – suki, oraz predyspozycje rasowe – sznaucer miniaturowy i bichon frise, shih-tzu, lhasa apso, pudel miniaturowy [1, 2, 5, 9]. Kamienie moczowe mogą być usytuowane w każdym odcinku dróg moczowych. W większości przypadków występują w pęcherzu moczowym i cewce moczowej [9]. U samców najczęściej lokalizują się na wysokości doogonowego końca kości prąciowej [1, 6, 9]. Jedynie u około 5% badanych stwierdzane są w nerkach lub moczowodach [9]. Czynnikami sprzyjającymi tworzeniu się kamieni są: • dieta bogata w sole mineralne i białko; • zmiana pH moczu; • bakteryjne zakażenia układu moczowego; • zaburzenia metaboliczne, tj. nadczynność przytarczyc, kwasica kanalikowa nerek; • zaburzenia częstotliwości i jakości mikcji (zatrzymanie moczu); • stosowanie niektórych leków (glikokortykosteroidy, furosemid, preparaty witaminowo-mineralne); • obecność w moczu substancji wyzwalających krystalizację (mukoproteidy, komórki nabłonka, bakterie); • niedostateczna ilość inhibitorów krystalizacji w moczu [3, 5, 9]. Hipotezy dotyczące tworzenia się kamieni moczowych Istnieją różne hipotezy dotyczące tworzenia się kamieni moczowych: • hipoteza krystalizacji precypitalnej, • hipoteza zawiązywania ziaren na macierzy, • hipoteza braku inhibitorów krystalizacji. Wydaje się, że najbardziej prawdopodobny patomechanizm tworzenia się kamieni obejmuje: • nukleację, • formowanie fazy stałej roztworu, • przerost kryształu, • agregację kryształu, • retencję kryształu [3, 10]. Najczęściej zauważanymi przez właścicieli objawami klinicznymi są te ze strony dolnych dróg moczowych. Zależą one od umiejscowienia, rozmiaru oraz liczby kamieni moczowych. Większość z nich, ze względu na umiejscowienie w pęcherzu moczowym, daje objawy zapalenia pęcherza moczowego: częste parcie na mocz, bolesne i utrudnione oddawanie moczu. Kamienie moczowe o poszarpanych, ostrych krawędziach powodują silniejsze uszkodzenie błony śluzowej, dając krwiomocz [1, 2, 3, 9]. Kamienie mniejszych rozmiarów mogą umiejscawiać się w cewce moczowej, powodując częściową lub całkowitą niedrożność i doprowadzając do jej zatkania. Występują wówczas objawy związane z powiększeniem objętości pęcherza moczowego. Oddawanie moczu staje się bolesne, utrudnione, najczęściej przerywanym strumieniem. U pacjenta rozwijają się azotemia zanerkowa i hiperkaliemia. Szczeniak jest osowiały, słaby, nie ma apetytu, mogą pojawić się wymioty [5, 6]. Do rozpoznania kamicy moczowej wystarcza zazwyczaj szczegółowo przeprowadzony wywiad z właścicielem, badanie kliniczne oraz powszechnie stosowane metody diagnozowania – RTG i USG [5, 6, 9]. U samców, u których występuje bolesność i trudność podczas mikcji, próba cewnikowania napotyka często opór, świadczący o obecności kamieni w cewce moczowej. Mamy wówczas podstawę do postawienia wstępnej diagnozy, wykluczając tym samym przypadek niedrożności czynnościowej, której najczęstszą przyczyną jest skurcz zwieracza cewki moczowej. Cewnik zakłada się wówczas z łatwością [5]. W niektórych przypadkach badanie palpacyjne powłok brzusznych może wykazać obecność dużego pęcherza moczowego o pogrubiałych ścianach oraz kamicę moczową. U psów małych ras badanie per rectum daje możliwość oceny miednicznego odcinka cewki moczowej pod kątem kamieni. USG i RTG pozwalają najczęściej na potwierdzenie rozpoznania kamieni moczowych, chyba że nie są one przepuszczalne dla promieni RTG ze względu na ich wielkość i budowę. W przypadku kamieni niecieniujących lub słabo cieniujących (kamieni cystynowych, moczanu amonu, kwasu moczowego, kamieni mieszanych), kontrast podany do dróg moczowych pomaga w rozpoznaniu (uretrocystografia). USG, powszechne urządzenie w lecznicach weterynaryjnych, nie przysparza trudności w diagnostyce kamicy moczowej. Podczas takiego badania kamienie w pęcherzu dają charakterystyczny, echogenny cień akustyczny, podczas gdy twory takie jak polipy tego cienia nie dają [5, 6, 7, 9, 10]. Kamica struwitowa U psów najczęściej diagnozowana jest kamica struwitowa – to aż 50% stwierdzonych kamic. Przyczyną jej występowania jest nadmierna podaż białka i soli mineralnych w diecie. Występuje u zwierząt z infekcjami bakteryjnymi ureazododatnimi. Może powstawać w każdym rodzaju pH, jednak częściej i szybciej w zasadowym. Struwity to 3-6-boczne bezbarwne pryzmaty, czasem zlepione w struktury przypominające paproć, gęste pióra czy płatki śniegu [4, 5, 8, 9]. Kamica szczawianowo-wapniowa Drugim rodzajem jest kamica szczawianowo-wapniowa (33% przypadków). Czynniki sprzyjające krystalizacji nie zostały do końca poznane. Częściej kamienie tworzą się w moczu z tendencją do kwaśnego pH. Ryzyko ich tworzenia wzrasta również w przypadku: otyłości, cukrzycy, ostrego zapalenia nerek, przy zaburzeniach resorpcji wapnia, objawowej hiperkalcemii (nadczynność przytarczyc), stanach nowotworowych, przy intoksykacji witaminą D oraz przy podawaniu niektórych leków (glikokortykosteroidów czy furosemidu). Obecność kryształów szczawianów wapnia przy współistniejącej niewydolności nerek może wskazywać na zatrucie glikolem etylenowym. Szczawiany wapnia to małe bezbarwne kopertki, biszkopty, klepsydry, mogą również przyjmować formy kuliste [4, 5, 8, 9]. Kamienie moczanowe stanowią 8% wszystkich kamieni moczowych. Większość z nich składa się z moczanu amonowego. Obecność tych kryształów u ras innych niż dalmatyńczyk oraz buldog angielski sugeruje niewydolność wątroby, która wynika z zespolenia wrotno-obocznego lub marskości. Zakażenia bakteriami produkującymi ureazę sprzyja powstawaniu kamicy. Mogą tworzyć się w każdym pH, z tendencją do pH kwaśnego. Moczan amonu to żółtobrązowa kolczysta kula przypominająca kasztana w łupinie [4, 5, 8, 9]. Kamica cystynowa Kamica cystynowa diagnozowana jest w około 1% przypadków. Kamienie nie występują u zwierząt zdrowych. Cystynuria to dziedziczne zaburzenie transportu w kanalikach nerkowych. Najczęściej spotykana jest u jamników. Może towarzyszyć ostrej niewydolności nerek. Kamienie powstają przy znacznie zasadowym pH, a kształtem przypominają płaskie bezbarwne sześciokątne płytki [4, 5, 8, 9]. Krzemiany występują u około 1% pacjentów. Przyczyna ich powstawania nie jest do końca wyjaśniona. Prawdopodobnie nadmiar spożywanego glutenu kukurydzianego lub łupin soi jest odpowiedzialny za wytrącanie się ostrych, poszarpanych krzemianów [5, 8, 9]. Fot. 2. Obraz RTG jamy brzusznej pacjenta – jasno świecące kamienie w pęcherzu moczowym. Leczenie kamicy powinno opierać się na szybkim udrożnieniu cewki moczowej i opróżnieniu pęcherza moczowego. Możemy tego dokonać poprzez założenie cewnika. Po upuszczeniu moczu cewnik pozostawiamy w drogach moczowych. W przypadku napotkania oporu przy zakładaniu cewnika płuczemy go silnym strumieniem jałowego 0,9-proc. roztworu NaCl, celem wypłukania kamieni z cewki moczowej [6]. W przypadku braku efektu należy zastosować odbarczenie pęcherza poprzez jego nakłucie i wyszyć cewkę moczową. Musimy pamiętać, że u pacjenta z niedrożnością cewki dochodzi do rozwoju azotemii zanerkowej i hiperkaliemii. Są to stany zagrażające życiu, dlatego bezwzględnie należy oznaczyć stężenie potasu, azotu mocznikowego i kreatyniny w surowicy. Po stwierdzeniu zaburzeń pacjenta powinno się nawodnić, celem przywrócenia równowagi wodno-elektrolitowej. Stan pacjenta należy monitorować, kontrolować ilość wytwarzanego moczu, bowiem usunięcie niedrożności może nasilić diurezę [5, 6]. Kamienie moczowe powinno się poddać analizie, aby poznać przyczynę ich powstania i ustalić odpowiednią dietę [5, 6, 9]. Na pytanie, który sposób leczenia wydaje się być odpowiedni, nie ma jednoznaczniej odpowiedzi wśród lekarzy weterynarii. Jedni twierdzą, iż leczenie chirurgiczne daje możliwość dokładnego pozbycia się kamieni moczowych z pęcherza i cewki moczowej, czyli oznacza stosunkowo łatwe pozbycie się problemu. Owszem, leczenie to pozwala na rozpoznanie rodzaju kamieni, pobranie próbek błony śluzowej pęcherza moczowego celem dokonania posiewu, natomiast absolutnie nie zapobiega się w ten sposób nawrotom choroby [5, 9]. Leczenie farmakologiczne z kolei obniża stężenie soli mineralnych odpowiedzialnych za tworzenie kamieni w moczu, zwiększa ich rozpuszczalność. Zapobieganie nawrotom choroby oparte jest na wymuszeniu diurezy oraz kontroli i zwalczaniu zakażeń dróg moczowych. Dlatego też raz w miesiącu powinniśmy pobrać mocz do analizy i zwrócić uwagę na jego pH, ciężar właściwy i osad. Odpowiednio dobrana dieta może zapobiec powstawaniu tego schorzenia. Głównymi wadami tej metody jest wymagana rzetelność i duże zaangażowanie ze strony właściciela zwierzęcia i to przez wiele tygodni czy nawet miesięcy, ale również to, że nie wszystkie kamienie dają się rozpuścić farmakologicznie [5, 9]. Dobór metody leczenia kamicy moczowej zależy w głównej mierze od rodzaju kamieni. Szczawiany wapnia, krzemiany, kamienie mieszane nie rozpuszczają się pomimo leczenia farmakologicznego, więc można się ich pozbyć tylko z pomocą skalpela. Pozostałe kamienie, występujące u psów, można spróbować rozpuścić za pomocą odpowiednio dobranej diety i suplementów. Opis przypadku kamicy moczowej u psa Pies, samiec, berneński pies pasterski, wiek 6 tyg., waga 7 kg, tricolor. Pacjent skierowany z innej przychodni, trafił w nocy do naszej kliniki z powodu bolesności i powiększonego obrysu jamy brzusznej. Z przeprowadzonego wywiadu dowiedziano się o historii leczenia w kierunku gastroenteritis. Pies wymiotował treścią pokarmową, bez domieszek żółci, miał biegunkę w kolorze piaskowym, bez śladów krwi. Podczas badania klinicznego palpacyjnie stwierdzono napięcie powłok jamy brzusznej. Jednorazowo podano leki: No-Spa i Espumisan. Po zakończeniu anamnezy przystąpiono do badania klinicznego szczeniaka. Temperatura ciała wynosiła 38,4°C, błony śluzowe były jasnoróżowe, wilgotne, CRT < 2 s, brak cech odwodnienia, przyśpieszone tętno i oddech. W badaniu palpacyjnym stwierdzono bolesny, napięty brzuch, z wyczuwalnym tworem w tyłobrzuszu, zaczerwienioną błonę śluzową napletka, z ropną wydzieliną. Właścicielka nie była w stanie udzielić informacji na temat oddawania moczu. Po nieudanej próbie cewnikowania pies został skierowany na USG. Fot. 3. Kamienie po ekstrakcji z pęcherza. Opis badania Pęcherz moczowy mocno wypełniony aechogenicznym płynem, ściana pęcherza hiperechogeniczna, mocno pogrubiona (3,5 mm), na dnie pęcherza widoczne twory kuliste, dające silny cień akustyczny. Na podstawie USG została postawiona diagnoza – kamica moczowa pęcherza moczowego. Pies otrzymał leki rozkurczowe – No-Spa – w dawce 40-80 mg w celu przeprowadzenia kolejnej próby cewnikowania, która zakończyła się pomyślnie. Pobrano mocz, wykonano badanie ogólne i analizę składu osadu (tab. 1). Założono kateter dożylny, pobrano krew do badań morfologicznego i biochemicznego. Wyniki przedstawiono w tab. 2. W celu ustalenia dokładnej lokalizacji kamieni wykonano zdjęcie rentgenowskie (fot. 2). Wszystkie kamienie zlokalizowane były w pęcherzu moczowym. Ze względu na podniesione parametry BUN, kreatyniny i potasu podjęto decyzję o hospitalizacji pacjenta. Podane zostały płyny dożylne celem przywrócenia homeostazy. Po trzech dniach płynoterapii zostały wykonane ponowne badania krwi (tab. 3) Ze względu na prawidłowe parametry biochemiczne zdecydowano o konieczności przeprowadzenia zabiegu z uwagi na nierozpuszczalny charakter kamieni. Wszystkie kamienie zostały usunięte z pęcherza moczowego i poddane dokładnej analizie (fot. 3). Oprócz fosforanów wapnia i magnezu w pęcherzu znajdowały się struwity pochodzenia organicznego. By zapobiec dalszej ich krystalizacji, wprowadzono dietę zakwaszającą mocz (urinary s/o). Zalecono kontrolne badanie moczu wraz z osadem po upływie 4 tygodni. Piśmiennictwo: 1. Brown Urolithiasis in small animals. 2013. 2. Osborne How would you manage uroliths in a puppy. 2003. 3. Stevenson The Incidence of urolithiasis in Cats and Dogs and the influence of diet in formation and prevention of recurrence. „Thesis submitted for the degree of Doctor of Philosophy”, 2002. 4. Sirois M.: Mosby’s Veterinary PDQ. Elsevier inc. 2010. 5. Grauer Zaburzenia układu moczowego. 2008, 409-418. 6. Macintire Drobatz Haskins Saxon Podręcznik stanów nagłych oraz intensywnej opieki medycznej u małych zwierząt. Galaktyka, 2012. 7. Osborne Lulich Bartges i wsp.: Canine and feline urolithiasis: relationship of etiopathogenesis to treatment and prevention, [w:] Canine and feline nephrology and urology. Osborne Finco Philadelphia, Lea & Febiger: 798-888. 8. Nieradka R.: Jak leczę? – diagnostyka laboratoryjna chorób układu moczowego. Olsztyn 2012. 9. Niemand pod red. Sutter i Kohn B.: Praktyka kliniczna. Psy. 2011. 10. Kealy Alliester H.: Diagnostic Radiology. Ultrasonography of the dog and cat. 2007. Autorzy i zdjęcia: lek. wet. Daria Kostrzewa, Centrum weterynaryjne, Łódź lek. wet. Mikołaj Ranus, lek. wet. Jan Cichecki, Klinika weterynaryjna „CM-VET”, Łódź Streszczenie: U psów najczęściej diagnozowana jest kamica struwitowa – 50% stwierdzonych kamic, zaś kamica szczawianowo-wapniowa u 33%. Kamienie moczanowe stanowią 8% wszystkich kamieni moczowych. Kamica cystynowa diagnozowana jest w około 1% przypadków. Krzemiany występują mniej niż u 1% pacjentów. Leczenie powinno opierać się na szybkim udrożnieniu cewki moczowej i opróżnieniu pęcherza moczowego poprzez założenie cewnika. W przypadku braku efektu należy zastosować odbarczenie pęcherza. Przejdź do następnej strony Kamica pęcherza moczowego - operacje wykonywane w leczeniu kamicy pęcherza moczowego Kamica pęcherza moczowego jest schorzeniem, w którym występują złogi w pęcherzu moczowym. Wielkość i ilość złogów może być różnorodna. Czasami zdarzają się pacjenci ze złogami całkowicie wypełniającymi światło pęcherza moczowego, którzy zgłaszają się do urologa z objawami dyzurycznymi. W skrajnych przypadkach kamica pęcherza moczowego może doprowadzić do niewydolności nerek. Nieleczona kamica pęcherza moczowego jest przyczyną nawracającej infekcji układu moczowego i stanowi czynnik ryzyka rozwoju nowotworów pęcherza moczowego. Leczenie kamicy pęcherza moczowego polega na operacyjnym usunięciu złogu. Kamica pęcherza moczowego może być leczona w sposób otwarty lub endoskopowy. Cystolithotomia - sectio alta - klasyczna operacja usunięcia złogu w pęcherzu moczowym Cystolithotomia jest operacją polegającą na otwarciu pęcherza moczowego i usunięciu złogu. Zabieg wykonywany jest w warunkach sali operacyjnej. Pacjent układany jest na plecach w znieczuleniu regionalnym lub ogólnym złożonym. U pacjentów bardzo obciążonych możliwe jest wykonanie tej operacji w znieczuleniu nasiękowym. Urolog w czasie zabiegu nacina skórę tuż powyżej spojenia łonowego i dociera do pęcherza moczowego, który następnie jest w odpowiedni sposób nacięty. Fot. Cystolithotomia - operacja klasyczna usunięcia złogu z pęcherza moczowego. Po usunięciu złogu z pęcherza moczowego urolog szyje warstwowo ścianę pęcherza moczowego. W zależności od warunków operacyjnych i preferencji operatora do pęcherza moczowego może być założony dren cystostomijny. Zadaniem cystostomii jest niskociśnieniowe odprowadzenie moczu - wentyl bezpieczeństwa dla cewnika Foley'a założonego przez cewkę moczową. W czasie zabiegu może być założony również dren - specjalna rurka w okolicę przedpęcherzową. Gojenie rany pooperacyjnej trwa od kilku do kilkunastu dni. U pacjentów starszych, chorujących na cukrzycę, obciążonych kardiologicznie lub z przewlekłą infekcją układu moczowego gojenie rany może być przedłużone. Endoskopowe operacje kamicy pęcherza moczowego można podzielić na dwa typy zabiegów. Pierwszym i najpopularniejszym jest endoskopowe rozkruszenie i usunięcie fragmentów złogu przez cewkę moczową. Drugim typem endoskopowej operacji usunięcia złogu z pęcherza moczowego jest PCCL - Percutaneous Cystolithotrypsy - przezskórne usunięcie złogów z pęcherza moczowego. Lithotrypsio et litholapaxio calculi vesicae urinariae - rozkruszenie złogu i usunięcie jego fragmentów przez cewkę moczową Operacja wykonywana jest w warunkach sali endoskopowej w znieczuleniu regionalnym lub ogólnym. W czasie zabiegu urolog wprowadza przez cewkę do pęcherza moczowego specjalne narzędzie endoskopowe wyposażone w kanał roboczy i układ optyczny. Obraz wnętrza pęcherza przekazywany jest na ekran monitora, dzięki czemu operator może precyzyjnie poruszać się po wnętrzu pęcherza moczowego pod kontrolą wzroku. Fot. Złóg w pęcherzu moczowym - widoczna końcówka lithoclastu opierająca się o kamień. Kanał roboczy pozwala na wprowadzenie do światła pęcherza moczowego narzędzi endoskopowych w sposób nienarażający cewkę moczową na uszkodzenia. W pierwszym etapie zabiegu złóg jest kruszony na drobne fragmenty, które następnie są usuwane kleszczykami lub wypłukiwane z pęcherza moczowego specjalnym ewakuatorem. Kamień w pęcherzu moczowym może być rozkruszony różnymi metodami. Klasyczne litotryptory wykorzystują mechaniczne fale uderzeniowe lub fale ultradźwiękowe do rozkruszenia złogu. W ostatnich kilku latach coraz popularniejsze stały się lasery wykorzystywane do kruszenia złogów w pęcherzu moczowym. Po zabiegu do pęcherza moczowego moczowego zakładany jest cewnik Foley'a. Czasami po zabiegu konieczne jest założenie cewnika trójdrożnego typu Foley, który umożliwia podłączenie płynu płuczącego. PCCL - przezskórne usunięcie złogów z pęcherza moczowego PCCL jest zabiegiem endoskopowym, którego założeniem jest usunięcie złogu z pęcherza moczowego przez niewielkie nacięcie skóry tuż powyżej spojenia łonowego. Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu regionalnym lub ogólnym w warunkach sali endoskopowej. Pierwszym etapem jest wytworzenie przetoki pęcherzowo - skórnej - kanał roboczy dla nefroskopu. Urolog przez cewkę moczową instaluje w pęcherzu moczowym cystoskop i wypełnia pęcherz moczowy płynem płuczącym. Kolejnym etapem jest nacięcie skóry tuż powyżej spojenia łonowego i wprowadzenie do pęcherza moczowego nefroskopu. Kruszenie złogu na drobne fragmenty przebiega w sposób identyczny jak w przypadku endoskopowego usunięcia złogu z dostępu przez cewkę moczową (lithotrypsio et litholapaxio). Fragmenty złogu usuwane są kleszczykami lub specjalnym ewakuatorem przez nefroskop zainstalowany w przetoce skórno - pęcherzowej. Czasami po zabiegu zakładany jest na kilka dni dren cystostomijny. Po zabiegu do pęcherza zakładany jest cewnik Foley'a który usuwa się po kilku dniach.

operacja shih tzu kamienie w pęcherzu moczowym